Si Lola

Isang araw ng biyernes, papasok na ako sa opisina at wala namang pinag-iba ang araw na ito sa nagdaang mga araw. (Yun ang akala ko! :) ) Pagdating ko ng North Ave. station ng MRT, hindi muna ako agad sumakay ng tren kasi wala na kong mauupuan e. Tulad ng dati.... naghintay ako ng kasunod na tren. Pagkalipas ng 5 minuto, may dumating na tren kaya lang lumampas e.. baka sa susunod na istasyon na magsakay. Hintay ulit ako (kaming mga pasahero ng mahigit 5 pang minuto). Dahil medyo naipon ang mga pasahero, unahan sa pagpasok sa tren.

Tulad ng dati, nakaupo ako sa aking "paboritong upuan". At dahil isa ako sa mga naunang nakapasok, isa-isa kong nakita kung pano nag-unahan ang mga babaeng pasahero na makakuha ng mauupuan. Napansin ko ang isang mag-ina (o mag-ate) na humahangos na para bang nakasalalay ang buhay nila sa upuan ng tren. Kung pagbabasesehan ang kanilang panlabas na kaanyuan (itsura), naisip ko na hindi sila mayaman, hindi rin naman nakakaangat sa buhay... sa madaling salita, mukha silang pobre... mahirap... mukhang galing squatter (inuulit ko, ang naging basehan ko lamang ay ang kanilang panlabas na anyo... hindi ko sinasabi na ganun sila.. dahil wala naman akong lakas ng loob ng mga panahon na yon na tanungin pa sila). Sa mumunting saglit na nagkaroon ako ng pagkakataon na mamasdan sila, napansin ko ang kaanyuan nung batang lalaki. Siguro ay nasa 4-5 taong gulang, payat (mukhag malnourished), malaki ang mata at ang kulay ng balat ay nasobrahan sa pagiging kayumanggi, na parang nasunog sa sikat ng araw. Hindi ko alam kung bakit parang pinag-aksayahan ko pa ng panahon na suriin ang pagkatao nung bata. May dahilan naman pala.....

Puno na ang tren, okupado na ang mga upuan, may iilang babae na rin ang nakatayo. Akma na akong matutulog sa kinauupuan ko (dating gawi). Ipinikit ko na ang mga mata ko hanggang sa may narinig akong tinig na galing sa isang matandang babae "Teka, papasok na ko... hintayin nyo ko... alam ng matanda ako e.. hirap na kong maglakad dahil sa rayuma ko, wag nyo ng harangan ang daraanan ko".

(Ang mga susunod na pangyayari ay maaaring makapagpabago sa pagtingin ninyo sa akin... hindi naman ako masamang tao... meron lang ako mga dahilan kung bakit ko nagawa ang mga susunod na pangyayari)

Hindi ko na tinangkang buksan ang mga mata ko dahil sa sobrang antok, hindi ko makakayang ialok ang upuan ko sa kahit kanino ng mga oras na yun dahil gusto kong matulog. At ang katwiran ko pa nuon, 2 tren ang pinalampas ko dahil gusto kong makatulog, hindi ko basta-basta ibibigay ang upuan ko. Naisip ko na kung bubuksan ko ang mga mata ko para sumilip man lang kung kanino galing ang tinig na yun, maaaring nasa harapan ko ang matandang babae na yun at wala akong ibang magagawa kundi ialok ang aking upuan. Sa madaling-salita "umiwas" ako sa responsibilidad. Alam nyo na siguro ang ibig kong sabihin. Ngunit dahil sa walang humpay nyang pagsasalita kahit nasa loob na ng tren (hindi naman sya galit, nagkukuwento sya ng kung anu-ano, tulad ng pangkaraniwang senior citizen, ung masyadong madaldal hehehehe....) napadilat na rin ako. At sa totoo lang, nakahinga ako ng maluwag ng makita ko sya na nasa kabilang panig ng tren, nakatalikod sa akin. Napangiti na lang ako at pinikit ko muli ang aking mga mata.

Hanggang sa umandar na ang tren, nawala ang tinig, ugong na lamang ng aming sinasakyan ang aking naririnig. Wala pa kami sa kasunod na istasyon (Quezon Ave.), ng marinig ko muli ang kanyang tinig. Papalakas ang rehistro sa aking mga tenga. Hanggang sa naramdaman ko na nasa harap ko na sya. Hindi ko talaga dinilat ang aking mga mata. Hanggang sa nakaramdam ako sa aking bandang kaliwa na parang may tumatayo, sa loob-loob ko... "Haay.. salamat may nagpaupo na rin sa kanya." Nakahinga ako ng maluwag, subalit panandalian lamang, narinig ko na naman ang kanyang tinig.. "Ilang taon na ho kayo?" Bigla akong napadilat at nakita ko sya sa harapan ko mismo, tinanong nya ang babaeng nasa kaliwa ko kung ilang taon na ba sya (meron pa palang isang matandang babae na syang pinaupo nung katabi ko.. akala ko pa naman sya na ung pinaupo.. hehehehe...). Ang sabi nung matandang babaeng katabi ko, "65 ho." Ang sabi naman ng matandang babaeng nakatayo, "naku, mas matanda pa pala ho ako sa inyo e." Hindi naman sagad hanggang buto ang kasamaan ko para hindi ialok ang upuan ko sa isang matandang babae na may rayuma na. Ayun, bago pa man huminto ng Quezon Ave. station ang tren, nakaupo na sya at ako, nakatayo.

Sa maniwala kayo't sa hindi, bukal naman ang pagbibigay ko ng aking kinauupuan. Yun nga lang, di ko maiwasang isipin na "kung alam ko lang na tatayo ako, di sana sumakay na ko sa nadatnan kong tren kanina." Baligtad na ngayon ang sitwasyon, ako ang nakatayo sa harap mismo nung matandang babae. At habang binabaybay namin ang kahabaan ng EDSA, nakisuyo sya sa kanyang katabi (ung nasa kanan nya) na kung pwedeng ilagay ung dala nyang bimpo sa likod nya dahil basang-basa na raw sya ng pawis. Pinagbigyan naman sya ng kanyang katabi. Matapos magpasalamat, nagkwento sya kung saan sya pupunta at kung saan sya nanggaling. Walang choice ang kanyang katabi kundi makinig sa kanya... hehehe. Ako naman, di sinasadyang mapakinggan ang kanilang pag-uusap. Huminto sya saglit sa kanyang pagkukuwento at may kinuha sa kanyang bag. Balumbon ng tig-20 pesos at iniabot dun sa batang lalaki na nakita ko kanina na ngayon ay kandong ng kasama nyang ale. Tuloy ang kwento ng matanda...

"Alam mo kasi hija, wala na akong mga apo dito.. nasa Amerika na lahat ng anak ko kaya pati mga apo ko andun na rin. Miss na miss ko na nga sila e... Kaya mula nung mawala silang lahat dito, ang sabi ko sa sarili ko, ang unang bata na makikita ko ay bibigyan ko ng pera. Kami na lamang dalawa dito ng asawa ko. Aalog-alog kami sa bahay. Gusto na akong kunin ng mga anak ko e, kaya lang maiiwan ang asawa ko. Ang sabi ko sa kanila, dito na lang ako, sasamahan ko ang tatay nyo. Hindi kasi nila makukuha ang asawa ko e. Saka, ayaw ko sa Amerika... iba pa rin dito. Lahat ng lima kong anak andun na e... isang Med Tech, isang Nurse, isang PT, isang Civil Engineer at ung bunso kagagraduate lang, MassComm. Kaya eto nililibang ko ang sarili ko.. minsan nag-jo-jogging ako sa Quirino Grandstand, ngayon may pupuntahan akong seminar para sa matatandang katulad ko. Teka.. Guadalupe na ba, dun ako bababa, hija."

Hanggang sa dumating kami sa istasyon na kanyang bababaan. Sa kanyang pagtayo, hindi man lang sya nagpaalam pero lahat kami na nakarinig ng kanyang kwento ay sinundan sya ng tingin na may ngiti sa aming mga labi. Kakaibang kwento ang aming namalas.

Ilan sa aking mga napagnilayan matapos ang maiksing pagkakakilala ko sa bida ng aking kwento:

1. Maaaring naiinis tayo sa kaingayan ng mga lolo at lolang katulad nya. Sa paulit-ulit nilang mga kwento, sa pagiging masungit nila kung minsan. Ngunit sa likod ng kanilang pag-iingay, ng pagsusungit... ay mayroong mga kwentong maaaring makapagbigay sa atin ng mas malawak na pang-unawa at malasakit sa kapwa.

2. Nakita at naramdaman ko ang taos-pusong pag-abot nya ng pera sa batang lalaki. Hindi para magyabang, hindi para magpasikat, kung hindi dahil yun ang kanyang "panata" bunga ng pagkakawalay nya sa kanyang mga apo. Kung tutuusin, hindi naman "cute" ung bata. Kadalasan kasi, hindi ba, natutuwa tayo sa mga batang "cute" - mataba, makulit, bibo, maputi, etc..etc..etc. At dahil sa mga katangiang ito, nakagigiliwan natin silang bigyan ng chocolate, candy or pera. Pero sa pagkakataong ito, kung tutuusin, ay wala namang espesyal na katangian ang batang ito subalit nakuha nya ang atensyon ng matandang ale. Nangangahulugan lamang, sa aking pananaw, na bukal sa loob ng ale na ito ang magbigay.

Haayyy... salamat sa pagkakataon na ito na nakakilala ako ng isang nilalang na tulad niya. :)

34th Wedding Anniversary

34 years of togetherness...
34 years of sorrow and happiness...
34 years of trials and triumphs
34 years of fruitful partnership...
and still counting...

Veron and Alan - Lunch @ TGIF Glorietta

with Unica Hija, Candy

Drinks for the Oldies :)

Appetizer - Fried Mozzarella

Main Course - Jack Daniel's Salmon, Jack Daniel's Pork Chops,
Ribs and Jack Daniel's Chicken

Sayang wala si Kuya...

Want some? ;))

Bye for now.....

To all my friends who regularly visit my blog, to those strangers who took time to read my posts, to everyone who got involved and put colors into my entries, for all your wonderful comments.... thank you very much!!!! Let me inform you guys that this is going to be my last post, at least for the time being. Will be back as soon as my heart tells me so.

THANK YOU VERY MUCH!!!

Happy Valentine's Day!!! :)

To the one who is responsible for this rose, thank you very much!!!! I know who you are.... hehehehehe.... wag ka ng mag-deny!!!! :P Thank you soooooooooo much!!!! :*

Thanks, Niks! :)

I was on sick leave last Monday because of a fever and difficulty in peeing. The following day, I asked Nikki to accompany me at the Makati Med to undergo a check-up. We went to the out-patient department first and looked for a Urinologist. But since I was experiencing a severe pain in my lower body, Nikki advised me to go to the emergency instead. There, I was given a pain killer and had my urine examined. While the nurse was injecting the pain killer into my system, I couldn't help but cry. The needle itself was painful plus the fact that I could feel the liquid flowing through my veins. Arrgggghhh!!! Nikki was laughing at me, hmpf!!! :P



After paying my bills amounting to P2200++, we went to KFC to have lunch. At around 3pm, I went back to the hospital to get the result of my urinalysis and the doctor advised me to go to a specialist (Urinologist) because my test showed that there is a blood in my urine which might be kidney-related. I went back to the out-patient bldg. and looked for this doctor which was given to me by the lady at the Information. Upon looking at the result of my urinalysis, the doctore quickly advised me to have an ultrasound. I might have "stones" in my kidney that caused the blood in my urine. The doctor's lady assistant called the ultrasound department and asked them to prioritize me.

I went straight to the laboratory and submitted the doctor's request. The lady attendant told me that they could no longer accommodate me and have it scheduled the following week. I was surprised since my case needs an immediate result. I told them that I was the patient of Dr. ********** and his assistant already called them a while ago. She checked their records inside and she immediately gave me a form.

While I was taking the ultrasound, I was nervous and teary-eyed, it was my first time to be in this situation. Since I was a kid, I only had my hospital check-ups for my tonsilitis and nothing more. I was all alone this time. I had no one to talk to... I had no one to lean on... poor candy.

Went back to get the ultrasound result at 6pm. Again, Nikki accompanied me. After reading the result, I was relieved! No signs of abnormalities in my kidneys. The doctor said that the stones in my kidney were too small to be seen. So, he prescribed 2 kinds of medicines to wash away these tiny little things.

Lastly, I dedicate this blog entry to Nikki, for being there when I needed it most. Lav yah! Mwahhhhh!!!! :*

Michelle M. Co

June, 1996 when we first met. But we never really got close until we became part of one barkada. A set of friends that went through happy and sad times. Her home in Singalong Manila was like a 2nd home to us. We spent countless overnights, christmas parties even a simple get-together in their home. 4 years of solid college barkadahan. When we graduated, I thought it would be the end of the closeness that we developed, fortunately, it was just a start of a stronger and better friendship.

I remember those times when we both searching for our first job. Wherever she goes, I go... wherever I go, she goes. We never found what we were looking for until we decided to part ways. She got her first job in November of 2000 while I got mine a month after. Since then, we seldom see each other. We became busy and excited with our new lives. Many thanks to email and cellphone that we still keep updated of each others new ventures.

In 2004, she moved to Makati... few months after I transferred to my second job. Special thanks to Instant Messaging, we were able to chat as often as we wanted. I could say we really got closer from this time on, we discussed about a lot of things... career, family, future, gimiks. There were times when she spent lunch with me in the office.

And last year, when I had the biggest turn-around of my life, she was there. Through my ups and downs, she was always there... someone that I could talk to... someone who listened... someone who supported me all the way... someone who bravely told me that I was not doing the right thing and yet she did not leave me.

October 3, 2006.... "Che, masama loob ko.. parang gusto kong umiyak... pede ba taung mag-lunch? Punta ako sa dyan sa inyo.. sabayan kita.. actually wala akong ganang kumain... kailangan ko lang ng kausap.. pede ka ba?" Mitch said, "Sure tara... sabay tau.. hmmm.. libre kita ng masarap na pasta."

It was such a memorable moment... she never hesitated to accompany me... took time out from her busy sked and sat beside me to listen.


Now that she's leaving to face new challenges in her life, all I can say is.... Goodluck, Che!!! I will surely miss you! Thanks for being a true friend..... I hope our friendship will grow each day.. though we're apart.... I know we will always be there for each other no matter what :) See you soon! :D

Lunch with Jasper

Jasper Marcelo aka Peng is one of my closest guy friends from my previous company, Tsukiden. It's been a while since we had our last lunch together... hmmm.. at Roddick's almost 2 years ago. This time, we had our lunch at Tapa King in RCBC(tapa pa rin e noh? hehehehe....). Thanks, Peng!!!! Regards to Mama Rose.. :)